جامعه تکنسینهای فوریتهای پزشکی آذربایجان شرقی

آموزش و آشنایی با اصول فوریتهای پزشکی و جدیدترین نرم افزار های آموزشی اورژانس 115

آموزش و آشنایی با اصول فوریتهای پزشکی و جدیدترین نرم افزار های آموزشی اورژانس 115

جامعه تکنسینهای فوریتهای پزشکی آذربایجان شرقی

وَمَنْ أَحْیَاهَا فَکَأَنَّمَآ أَحْیَا النَّاسَ جَمِیعًا
هرکس نفسی را حیات بخشد به مانند این است که جهانی را حیات بخشیده (المائدة: ۳۲)

آخرین مطالب
محبوب ترین مطالب
نویسندگان

۴ مطلب در بهمن ۱۳۹۲ ثبت شده است

۱۶:۴۳۲۸
بهمن

کودکی

مهداد میانجی
۰۱:۰۰۲۱
بهمن

4

مهداد میانجی
۱۸:۲۶۱۹
بهمن

دریا

به چشمان پریرویان این شهر،

             یه صد امید می بستم نگاهی ،   

                         مگر یک تن ازین نا آشنایان ،  

                                            مرا بخشد به شهر عشق راهی

 

به هر چشمی - به امیدی که این اوست 

                    نگاه بیقرارم خیره می ماند ،  

                               یکی هم ، زین همه ناز آفرینان ،

                                           امیدم را به چشمانم نمی خواند ! 

 

غریبی بودم و گم کرده راهی ،

                            مرا با خود به هر سویی کشاندند ،

                                                 شنیدم بار ها از رهگذاران

                                                              که زیر لب مرا دیوانه خواندند ! 

 

ولی من ، چشم امیدم نمی خفت .

                       که مرغی آشیان گم کرده بودم

                                    ز هر بام و دری سر می کشیدم 
                                                     به هر بوم و بری پر می گشودم. 

 

امید خسته ام از پای ننشست ،

              نگاه تشنه ام در جستجو بود.

                              در آن هنگامه دیدار و پرهیز ؛

                                                رسیدم عاقبت آنجا که او بود ! 

 

" دو تنها و دو سر گردان ، دو بی کس "

                    ز خود بیگا نه ، از هستی رمیده ،

                                    ازین بیدرد مردم ، رو نهفته ،

                                                       شرنگ نا امیدی ها چشیده ، 

 

دل از بی همزبانی ها شکسته ،

                 تن از نا مهربانی ها فسرده ،

                              ز حسرت پای در دامن کشیده ،

                                              به خلوت ، سر به زیر بال برده ،  

 

" دو تنها و دو سر گردان ، دو بی کس " ،

               به خلوتگاه جان ، با هم نشستند ،

                                   زبان بی زبانی را گشودند ،

                                              سکوت جاودانی را شکستند . 

 

مپرسید ، ای سبکباران ، مپرسید

                 که این دیوانه از خود بدر کیست ؟

                                   چه گویم ؟ از که گویم ؟ با که گویم؟

                                                      که این دیوانه را از خود خبر نیست. 

 

به آن لب تشنه می مانم که - نا آگاه

                               به دریای در افتد بیکرانه ،

                                        لبی ، از قطره آبی ، تر کرده ،

                                                   خورد از موج وحشی تازیانه ! 

 

مپرسید ، ای سبکباران ، مپرسید

                     مرا با عشق او تنها گذارید .

                                      غریق لطف آن دریا نگاهم

                                                       مرا تنها به این دریا سپارید !

مهداد میانجی
۱۸:۵۱۰۷
بهمن

سکوت جاریست...تنهایی حاکم سرزمین بی کسی است.ما که خدا نیستیم چرا تنهاییم؟؟؟

sabr

مهداد میانجی